بوشکان نیوز: به مفاخر علمی که در شهر بوشکان بنگریم شاید به تعداد انگشتان دست نیز نرسند و این جای بسی تأسف و سرخوردگی است که شهری با این همه استعداد اینگونه از داشتن مدارج بالای علمی محروم باشد. اما علت در چیست؟ چرا باید اینچنین باشد که به ذهنمان فشار بیاوریم که کدام فرد از شهرمان توانسته مدرک دکترا بگیرد؟ دانش آموزان در مدارس بوشکان نمره های عالی می گیرند و ما را امیدوار به داشتن آینده ای درخشان می سازند اما نه تنها اینگونه آینده ای به واقعیت مبدل نمی گردد بلکه بدتر از آن نیز رخ میدهد و جوانان ما دچار دلزدگی از درس می شوند. علت در چیست؟ چرا این اتفاق ها رخ میدهد؟ جواب این چراها و خیلی از چراهای دیگر نیاز به یک کارشناسی دقیق و ریشه یابی اساسی است.

 

اگر خوب فکر کنیم و عدالت محوری را اساس تفکر خود قرار دهیم متوجه خواهیم شد که در این بین نه تنها دانش آموزان بلکه مدارس و والدین نیز مقصرند.

 

مدارس نقش تعیین کننده ای در پرورش دانش آموزان ممتاز دارد البته دانش آموزانی که به حق شایسته و از دانش کافی برخوردار باشند! متاسفانه اندک معلمانی که در مدارس سعی در کنار گذاشتن ملاحظات می نمایند با برخورد تند والدین مواجه می شوند. والدین توقع دارند که فرزندانشان بهترین نمره ها را کسب کنند و این بسیار خوب است اما گاهی اوقات تعصب بیجا مانع از تصمیم گیری صحیح می شود. متاسفانه برخی از والدین وقتی که فرزندانشان نمره ی کمتر از حد انتظارشان می گیرند همه چیز را از چشم معلم دیده و بر وی فشار می آورند تا از تصمیم خود پشیمان گردد این ظلم از جانب والدین به فرزندانشان می باشد. والدین اگر بخواهند فرزندانشان در آینده موفق تر شود نه تنها نباید از این معلم رنجور بشوند بلکه باید ممنون وی نیز باشند!

 

برخی از معلمان نیز برای اینکه خودشان را در تقابل با والدین دانش آموزان قرار ندهند از ترس اینکه دلخوری در آینده پیش بیاید از زیر بار مسئولیت خود شانه خالی می کنند و به دانش آموزان نمره کیلویی اعطاء می نمایند که این نیز ظلم معلمان به دانش آموزان است. دانش آموزان با اینکار نه تنها تشویق به ادامه درس خواندن نمی شوند بلکه خیلی زود اشباع می گردند و با این خیال خام سر می کنند که ممتازند و ممتاز بودن را در همین حد خلاصه می کنند. همین دانش آموزان هنگامیکه که جهت ادامه تحصیل به شهرستان ها مراجعه می کنند با افت شدید درسی مواجه می شوند و این اثرات همان نمره های کیلویی می باشد!

 

البته در این زمینه نباید تنها والدین و معلمان را مقصر قلمداد کرد و دانش آموزان را از این مسئله مبرا دانست. دانش آموزان نیز متأسفانه به اندازه کافی برای درس خواندن تلاش نمی کنند. هیچ پدرومادری و یا معلمی نیست که از درس خواندن دانش آموزش رضایت نداشته باشد و حتی حاضرند در این زمینه از هیچ کمکی دریغ ننمایند اما برخی دانش آموزان بازیگوشی و تفریح را به درس خواندن ترجیح می دهند و این بازیگوشی را تا جایی ادامه می دهند که درس خود را فدای آن می کنند. این نیز ظلم دانش آموز به خودش است. دانش آموزان اگر برنامه ریزی صحیح و درستی داشته باشند هم می توانند به تفریح و هم به درس خود برسند.

 

در این میان همه مقصرند و همه به آینده ی دانش آموز ظلم می کنند از خود دانش آموز درس نخوان تا والدینی که سفارش می کنند و معلمانی که نمره کیلویی می دهند. باشد که از خواب غفلت بیدار شویم و همه بدور از احساسات مخرب، برای رسیدن دانش آموزان به مدارج بالای علمی تلاش کنیم.