امروز: جمعه, ۳۱ شهریور , ۱۳۹۶.وقت شما بخیر
سرخط خبرها :
تبلیغات
  • تاریخ انتشار خبر : پنج شنبه ۲۴ فروردین ۱۳۹۶ | کد خبر : 36917
       
  • اگر مسیرها، مدرسه ها، امکانات پزشکی و غیره برای روستا هم در نظر گرفته شود هرگز شاهد صحنه های ناگوار نخواهیم بود.

    بوشکان نیوز: در پی مرگ دلخراش دانش آموز هفت ساله کلاس اول دبستان بوستان بوشکان به نام فریبا مرادی، آموزگار این دانش آموز نامه ای به سایت بوشکان نیوز ارسال نموده است.

    لازم به ذکر است که این دانش آموز پس از پیاده شدن توسط سرویس مدرسه در نزدیکی محل زندگی خود در روستای امامزاده، یک دستگاه وانت مزدا با وی برخورد می کند که منجر به مرگ دلخراش این دختربچه می گردد و این حادثه ناگوار باعث ایجاد موجی از انتقادات در فضای مجازی می گردد.

    متن نامه آموزگار این دانش آموز خردسال به شرح ذیل می باشد:

    به نام آن یگانه دادگری که بر ما منّت نهاد و خرد را ارزانی داشت

     

    در بیان حادثه دلخراش از بین رفتن دختر بچه دبستانی، فریبا مرادی، سخن ها زیاد است است و طعه زنان و عیب گیران در هر گوشه ای می توانند و به خیال خودشان به حق، ایراد بگیرند.

    از من معلم، که باید از روی انسان دوستی دست دانش آموز نو آموزم را می گرفتم تا از مسیر جاده مرگبار عبورش می دادم؛ تا راننده ای که مسئولیت حمل را برعهده داشت و موظف بود دانش آموز با خیال آسوده و به سلامت به منزل می رسید راننده ای که با سرعت زیاد و غیرمتعارف با هزاران آشفتگی خاطر که حتما کسی نمی تواند درکش کند، باید احتیاط را زمینه کارش می کرد و از خود دانش آموز که باید بدون عجله و با احتیاط عبور می کرد؛ از خانواده داغدارش که باید قبل از توقف مینی بوس مدرسه در جایگاه حضور داشت و نداشت. فرزند پرپر شده اشان را همراهی می کردند تا چنین نمی شد؛ از مسئولین محترم آموزش و پرورش و بخشداری و شهرداری و شوراهایی که در زیر تیغ بی ملاحظگی قضاوت ها قرار می گیرند همه و همه مسئول هستیم و بجاست.

    اما آیا همه این افراد می خواستند چنین اتفاق شومی روی دهد؟؟

     

    اگر تأملی کوتاه داشته باشیم می دانیم که در هنگام رخ دادن واقعه ناگوار، همه از روی ناراحتی و احساس شدید نوع دوستی و همدردی به دنبال راهی برای مقصر قلمداد کردن دیگران هستیم. ولی از نظر خودم به عنوان یک شخص محصّل که سالهاست با همین سختی های راه، دوری و نبود مدرسه و امکانات و فقر و تنگدستی که اقتضای زندگی روستایی و عشایری است جنگیده ام تا بتوانم امروز خدمتی به همین فرزندان دیار غریبم کنم، می گوییم: هیچکدام به اندازه نارسایی اندیشه انسان ها نمی تواند مقصر باشد زیرا برای رسیدن به یک فهم جدید باید مرحله ای برای رشد بالاتر انسان طی شود تا به آن درک واقعی رسید. چرا که انسان ها در مرحله تکوینی خود که خاصیت خلقت وجود اوست به مرحله کمالی بالاتر دست می یابند تا آن نارسایی های قبلی را مانند پازلی کامل کنند.

    لذا خواهشمندم همه به یاری هم، قبل از اینکه اتفاق دیگری را شاهد باشیم بیاییم جریان این حوادث را شناسایی کنیم و جلوی آن را بگیریم. گاهی خیلی زود دیر می شود!

     

    ما مردم این منطقه اگر اتحاد را پیشه کنیم و حرفی برای رفع مشکلات خود داشته باشیم و مسئولین بزرگوار را در جریان بگذاریم و مصمم برای حل آن باشیم هیچکس متضرر نمی شود.

    اگر به پدر کشاورز که در نقطه صفر مرزی، با کمترین امکانات به شغل شریف کشاورزی می پردازد تا بتواند شاگردانش را به مدرسه بفرستد و درس خوان تحویل جامعه بدهد توجه شود هرگز او تصمیم به مهاجرت به روستا و شهر یا استانی دیگر نمی گیرد.

    اگر معلمان و پزشکان و تحصیل کردگان سرزمین خودمان را برای ایجاد شغل حمایت کنیم و از استعداد های آنان استفاده شود و پشتیبانی گردد، روستا و سرزمینی آباد خواهیم داشت. اگر مسیرها، مدرسه ها، امکانات پزشکی و غیره برای روستا هم در نظر گرفته شود هرگز شاهد صحنه های ناگوار نخواهیم بود.

     

    در پناه حق سعادتمند باشید

    آموزگار پایه اول دبستان بوستان بوشکان

    سلیمه صیادی

    نظرات کاربران در "نامه یک آموزگار در پی مرگ دلخراش دانش آموزش"
    پربازدیدترین اخبار

    Sorry. No data so far.

    آخرین اخبار