“ارتباط غیرمستقیم با امام (ع) برای کاهش اثرات منفی ضربه‌ای که از غیبت به شیعه وارد می‌شد، کافی به‌نظر می‌رسید. بدین وسیله امام توانستند شیعیان خود را برای زمان غیبت مهیا سانزد تا آنان با شکیبایی و آمادگی کامل به استقبال عصر غیبت بروند و آنان دارای چنان استعدادی شدند که لازمه ایمان به خدا، پیامبر (ص)، ائمه(ع) و حضرت مهدی(عج) بود و تنها راه نجات جامعه انسانی از گرداب جاهلیت به شمار می‌آمد.”

به گزارش بوشکان نیوز به نقل از ایسنا، هشتم ربیع‌الثانی مصادف است با سالروز ولادت احیاگر فقه جعفری حضرت امام حسن عسکری (ع). این امام همام در سال ۲۳۲ هجری قمری در شهر مدینه دیده به جهان گشود، پدر آن حضرت امام بزرگوار حضرت امام هادی (ع) بود و مادرشان “حدیثه” نام داشت.

از آن‌جایی ‌که امام حسن عسکری (ع) به دستور خلیفه عباسی در سامرا و در محله عسکر سکونت اجباری داشتند، «عسکری» نامیده می‌شوند. نام ایشان حسن، و کنیه آن بزرگوار ابومحمد واز القاب ایشان “زکی” و “عسکری” است.

گرچه امام حسن عسکری (ع) به حکم اوضاع نامساعد و محدودیت بسیار شدیدی که حکومت عباسیان برقرار کرده بود، موفق به گسترش دامنه دانش خود در سطح جامعه نشدند اما در عین حال و در همان فشار و خفقان، شاگردانی تربیت کردند که هر کدام به سهم خود در نشر و گسترش معارف اسلام و رفع شبهات دشمنان نقش موثری داشتند. شیخ طوسی، شاگردان آن حضرت را متجاوز از صد نفر ثبت کرده است که در میان آن‌ها چهره‌های روشن و شخصیت‌های برجسته‌ای مانند احمد اشعری‌قمی، عثمان بن سعید عَمْری، علی بن جعفر و محمد بن